Mustafa Sağlam

Beşikten mezara değil, anne karnından mezara kadar eğitim.

Hem de her zaman  ve her yerde.

Bir öğretmen olarak ise, eğitirken de öğrenmek, öğretirken de öğrenmek. Öğretmen olmanın çağdaş bir yanı bu. Yeni kuşağa öğretmen olabilmenin yolu; yenilenmek.

Bu güzel duyguyu yaşamak ve yaşatmak. Yaşarken de değişmek, gelişmek. Değişmeyen, değişimin kendisidir. İnsan da eğitim ve öğretimle değişerek gelişir.

Bu kıvancın  aslan payı ise eğitimcilerindir. Dünyaya yeniden gelsem yine öğretmen olurdum. Bu mesleğe bu denli saygı ve sevgi besliyorum.

Bu güzelliği ve saygıyı  yaşadığıma mutluyum.

Mesleğe başlamadan anı defterime yazdığım bir şiiri öğretmene benzetirim ( yazarını yazmamışım ). Sizlerle paylaşıyorum...AĞAÇ...aşağıda...

AĞAÇ

İlk yaprakları yeşeriyordu ağacın
Tomurcuk, tomurcuk, tek tek
"Alayım mı onları elinden?" dedi
Kırağı sürünerek
Saçtan-tırnağa titreyip  ağaç
"Hayır" dedi yalvararak
"Çiçek açıncaya kadar
Onları rahat bırak."

Tomurcuklandı çiçekleri ağacın
Ötüştü bütün kuşlar.
"Alayım mı onları elinden?" dedi
Esintiyle rüzgar.
"Hayır" dedi sallanırken ağaç
Titremeden yaprak yaprak
"Meyve verinceye kadar
Onları rahat bırak."

Yaz ortası sıcağında

Ağaç meyvesini verdi
Çocuk dedi "Toplayabilir miyim
Artık yemişlerini."
Eğerken yüklü dallarını ağaç
"Tabii" dedi " Toplayabilirsin
Al hepsini, hepsi senin için."