|
EĞİTİM
Eğitim, eğitim, eğitim.
Beşikten
mezara değil, anne karnından mezara kadar eğitim.
Hem de her zaman ve her
yerde.
Bir öğretmen olarak ise, eğitirken de
öğrenmek, öğretirken de öğrenmek. Öğretmen olmanın çağdaş bir
yanı bu. Yeni kuşağa öğretmen olabilmenin yolu; yenilenmek.
Bu güzel
duyguyu yaşamak ve yaşatmak. Yaşarken de değişmek, gelişmek.
Değişmeyen, değişimin kendisidir. İnsan da eğitim ve öğretimle
değişerek gelişir.
Bu kıvancın aslan payı
ise eğitimcilerindir. Dünyaya yeniden
gelsem yine öğretmen olurdum. Bu mesleğe bu denli saygı ve
sevgi besliyorum.
Bu
güzelliği ve saygıyı yaşadığıma mutluyum.
Mesleğe
başlamadan anı defterime yazdığım bir şiiri öğretmene
benzetirim ( yazarını yazmamışım ). Sizlerle paylaşıyorum...AĞAÇ...aşağıda...
|
AĞAÇ
İlk
yaprakları yeşeriyordu ağacın
Tomurcuk, tomurcuk, tek tek
"Alayım
mı onları elinden?" dedi
Kırağı
sürünerek
Saçtan-tırnağa titreyip ağaç
"Hayır"
dedi yalvararak
"Çiçek
açıncaya kadar
Onları
rahat bırak."
Tomurcuklandı çiçekleri ağacın
Ötüştü
bütün kuşlar.
"Alayım mı onları elinden?" dedi
Esintiyle rüzgar.
"Hayır" dedi sallanırken ağaç
Titremeden yaprak yaprak
"Meyve
verinceye kadar
Onları
rahat bırak."
Yaz
ortası sıcağında
Ağaç
meyvesini verdi
Çocuk
dedi "Toplayabilir miyim
Artık
yemişlerini."
Eğerken yüklü dallarını ağaç
"Tabii" dedi " Toplayabilirsin
Al
hepsini, hepsi senin için." |
